Yazı 2: Alışmak sevmekten daha zoor geliyoor...

Beni anlayabilirsin, sen zeki bir kadınsın

Unutmamı bekliyorsan seni, çok zor

Ancak ölürsem unutacağım desem de çok erken,

Alzheimer imrendiğim bir hastalık şimdi,

aklımda sen varken... 

Tuğberk SEV/Alzheimer

Baştaki şiiri birine ithafen (O kendini biliyor...) alıntı yaptım. Yazmamın sebebi odur. Kendisi bana bayram günü bir hüzün ve hastalık hediyesi bıraktı. Neyse... Çok kötü hastalandım... Bayram ziyaretlerine gidemiyorum. Ben de eşofmanlarımı giydim ve bilgisayarın başına geçtim. Bu sefer kahve almadım elime. Bazı şeylerin alışkanlık olmasından kaçınmak lazım.

Derken konumuzu kendi ağzımla söylemiş bulundum: Alışkanlık...

Alıştığımız şeyleri unutmak ne kadar zordur değil mi? Bir sigara, bir içki, bir insan vb...


Bazı alışkanlıklar vardır insan bunlara alışmak ister. Her gün dişini fırçalamak, Erken kalkmak vs...  (Çalışma alışkanlığı... Bende hiç olmayan bir alışkanlık... Nasıl elde edilir bilmem... Bunla ilgili de bir çaba sarf etmem...) Bu gibi alışkanlıklar zor elde edilir. Neden? Çünkü işimize gelmez.

Erken kalkma alışkanlığını ele alalım.. Ben sabahları erken kalkmayı sevsem de bir türlü kalkamam. Bir de tabi işsizliğin verdiği rehavet de var. Benim anlamadığım, anlam veremediğim bir alışkanlık çeşidi bu erken kalkma... Arkadaş çalışırken alarmı kuruyorum ve uyanıyorum. Fakat yataktan kalkasım gelmiyor. İte kaka uyanıyorum. Ertesi gün tatil olsun diyelim. Gece birde ikide de uyusam, sabah işim olmasa bile erken uyanıyorum. Ulan kaç gündür yatakta kıvranıp duruyordun. Hani? Şak diye alarmsız uyanıyorsun sabahın köründe... Demek ki fırsat bir şey elde yoksa tatlı geliyor...

Tatlı alışkanlıklarımızdan feragat ettiğimiz bu türlü alışkanlıklar bize zor gelir... Bu yüzden kendimizi sıkmak lazım biraz... Hayatta hep eğlence istiyoruz. Ama olmuyor... Her daim mutlu olunmuyor... Gerçek bu...

KONUDAN KONUYA ATLAMA:
HEDEFLER ULAŞILDIKLARINDA İNSANLARI MUTSUZ EDEN ALIŞKANLIKLAR OLABİLİYOR....

2010'lu yılların başından beri para ve şan-şöhret bakımından iyi olan insanların intiharı ile karşılaşıyoruz.
Bu insanlar bir çoğumuzun istedikleri şeylere ulaşmış vaziyetteler. Zamanında onlar şuan ulaştığı şeyleri arzuluyorlardı. Kavuşmanın mutluluğunu yaşadılar. Daha sonra şan, şöhret, para onların alışkanlığı oldu. Ve mutluluğu kokainde ve benzeri maddelerde aradılar... Onlar da artık mutsuz etti onları... Ve almış oldukları maddelerin kafasıyla intihar ettiler.

(İskender'in en büyük isteği Persleri yıkmaktı. Persleri yıktı. Babil'e girdi. Ve sonra bu mutluluk ona yetmedi. Dünya'yı fethetmeye çalıştı. Bir nevi mutluluk-zafer bağımlısı oldu...)

Konuyu toparlarsak, ulaşamadığımız alışkanlıklar bize tatlı gelir. O yüzden bırakalım bazı isteklerimiz olmayı versin... Hayat elimizdekilerle de güzel. Ama bu dediğimden "kendinize hedef koymayın" gibi bir yargı ortaya çıkmasın. Ama bazı şeylere ulaştığımızda tadında bırakalım... Tıpkı müziği tadında bırakan büyük sanatçılar gibi...

Anlatmaya çalıştığımızı anlatamadıysak affola... Yazılarımı okuyanlara sonsuz teşekkürler... Yorumlarınızı bekliyorum... (Yazım kısa ve öz oldu... İlki gibi güzel olmadı... Amaan salla ya... Aklıma gelince iyisini yazarım...)

Sevgilerle

Eşofmanlı Bilge

(Not: Eşofman diyorum çizgili pijama değil.)

(PLAYLIST'I YENILEDIM FARKINDASINIZDIR :))